15 juli
Prachtweer bij het opstaan; met het zonneke op de tent die de boel in no time opwarmt. Voelt bijna aan als een saunaā¦ Maar die hadden we pas voor in de namiddag geboekt.
Eerst ontbijt, maar dan op zijn zondags: in staties; twee maal onderbroken voor een spurtje richting poolvos die in de lagune naar eieren en/of piepkuikens van brantganzen of noordse sterns zoekt.
Eerste trip abrupt geeindigd met een totter van Jan die in allerijl uit bed was getrommeld en halfwakker met de fiets achterna was gereden, en van wiens rijwiel het stuur plots volledig los was komen te staan. Gelukkig zonder lichamelijk letsel, en ook de camera overleefde wonderwel. De vos was ondertussen wel ribbedebie (en Jan had zijne foto nog niet). Goed en wel terug aan tafel, en daar was de sluwe terug; dus Jan weer uit de startblokken (van een zere hand en een verrokken dijspier trekken we ons plots niets meer aan) en dus op de fiets (een andere) achter het beestje aan, tot het achter āden draadā van Svalbard Flugplassen verdween. Ditmaal wel met enkele tientallen fotoās op het kanon van Jan. Mission one completed.
Tweede missie van de dag: Tussen het schieten van wat plaatjes van de fantastisch belichte omgeving, inclusief groepsfoto’ke, de gebroken antennemast spalken en terug opzetten. In een kwartierke was die klus geklaard, en Gert was gesettled voor 11 verbindingen in de volgende twee en half uur.
Peter door Jan (met zijn C/kanon) op missie gestuurd met de fiets richting Bjorndalen. Mission three: āIk zal u eens wat gerief meegeven, en trekt eens ne fatsoenlijke foto van dieje vosā. Helaas, geen poolvos in het vizier gekregen, maar wel een mama rendier met kalfje.
Dan stilaan klaarmaken voor het sauna-avontuur dat buiten Longyearbyen ging doorgaan en waarvoor we aan de luchthaven zouden worden opgepikt door Spitzbergen Adventures. Klucht van de dag: We werden vervoerd naar een plekje, inderdaad buiten Longyearbyen, namelijk op minder dan 100 m van onze eigenste most northern camping on the planet (we konden onze tentjes zien staan), en het was daar dat we de Mobilba (mobiele sauna), een plastieken tent met saunastoof erin, gingen optrekken.
Kate ofte Katja, onze Poolse gezelschapsdame die ons introduceerde in het opstellen van een Svalbardse plastieken sauna, was enthousiast dat ze three guys als clienteel had, maar een klein beetje gegeneerd dat we zo vlak bij huis ons buitenavontuur moesten beleven. Jan, die enkel had ingetekend voor de BBQ en de beloofde poolvos, kon zijn lach niet bedwingen (wat hij overigens nooit doet). Gelukkig kwam tijdens de setup van de saunatent een arctic skua hem beeldvullend attakeren, zodat bij hem ook zonder de saunabeleving, de lichaamstemperatuur de hoogte inging. Tijdens het prepareren van de barbecue werden interesses gedeeld, waaronder zeilen, nature hikes en bird watching, en Kate beloofde al snel ons, na onze prive-sauna, naar de andere kant van Adventfjorden te voeren om de roodkeelduiker te gaan spotten. Dus ondanks de belachelijke locatie, bleef iedereen ook tijdens dit Svalbards avontuur goed gemutst.
De sauna was evenwel echt deugddoend; de āloopā op blote voeten (of beter het gepikkel) naar de fjord voor de verfrissende duik in het 6 graden koude zeewater een beetje pijnlijk, maar de re-entry in de steamy tent eigenlijk best zalig.
Tijdens het afkoelen van de sauna tijd zat om stiekem het Spitzbergen Adventures-busje te kapen en richting mijn 5 en 6 te rijden aan de andere kant van Longyearbyen. En twee koppels read throated divers (waarvan het 2de paar op de nest) maakten de avond perfect. De regen kon het niet kapot maken. Nog even stoppen voor een tiental fotoās met rendieren inclusief gletsjer-achtergrond en dan in de regen de afgekoelde sauna opvouwen en onze rustdag zat erop.
Morgen kajakkenā¦
(Peter)
