Beware of tight connection in Oslo! De cabin crew had ons gewaarschuwd: Delayed arrival (21:25) from Brussels at gate E14; transfer to flight onwards to Longyearbyen from gate F14 scheduled at 21:45.
By the way… met tussendoor aparte security check én paspoortcontrole wegens verlaten van Schengen-zone!
Ne mens zou van minder in de stress schieten.
Gelukkig waarschuwde mijn —afgelopen nacht nog vlug gedownloade— SAS-app me onmiddellijk bij landing en connectie met het internet dat de vlucht naar Svalbard een verlaat vertrekuur had: 21:55.
Jan en Gert, die enkele rijen achter mij op de vlieger zaten en bijgevolg pas vijfentwintig man na mij aan de securityband arriveerden (er was er maar één enkele geopend) en dus ook pas volle tien minuten na mij hun respectievelijke broeksriem terug omgord hadden, vertoonden lichte tekenen van transpiratie en verhoogde faciale doorbloeding. Ze hadden het geruststellende app-berichtje niet ontvangen.
Dan toch maar met stevige tred de trappen af naar de paspoortcontrole (wederom beetje aanschuiven) om uiteindelijk lichtelijk hijgend maar zichtbaar opgelucht aan de nieuwe gate F14 toe te komen en aan te sluiten achteraan in de rij reeds boardende vikings en noormannen.
Het was pas bij het op de vlieger stappen dat we zich realiseerden dat de cabine waarin we ons naar onze nieuwe plaatsen begaven lo and behold identiek hetzelfde toestel was als datgene waarmee we van Brussel waren komen aanvliegen.
M.a.w. de eventuele bekommernissen die enkelen onder ons hadden geuit in de zin van ‘Als onze bagage met daarin ons nachtelijk onderkomen het maar tijdig haalt…’, waren totaal ongegrond, want onze zakken campeerrommel zijn dus doodgewoon in het ruim kunnen blijven zitten.
Wat hebben we vandaag geleerd?
- Het loont om vooraan een zitje te reserveren als je een connecting flight hebt. Kwestie van tijd te winnen aan veiligheids- en identiteitscontroles.
- Het loont om de nieuwste app van de betreffende luchtvaartmaatschappij te installeren.
- Het kan geen kwaad te checken hoe ver de aankomst- en vertrekgate uit elkaar liggen (zie foto).
En dat was dus nog allemaal ruim ONDER de noordpoolcirkel. Dat belooft voor het vervolg.
Gelukkig hoefden we genen bang te hebben dat we onze tenten met al die vertragingen in den donkere zouden moeten gaan opzetten. Den donkere kennen ze daar op Spitsbergen deze periode van het jaar immers niet. Helaas kennen ze daar wel regen, zo zou blijken, en da’s om 3 uur ‘s morgens al meer dan challenging genoeg!
Peter
